Doornappel

Gepubliceerd door Joost Kievit op

Zeer giftig maar ook mooi, vind ik. Ieder jaar zie ik veel kiemplanten van Doornappel in mijn moestuin verschijnen. Een enkeling mag doorgroeien. Het is geweldig hoe zo’n plant in enkele maanden uitgroeit tot een manshoge “struik” met een stam zo dik als mijn arm. Hij is eenjarig en groeit vooral op open grond.

Is hij inheems? Naar verluidt is de plant in 1577 vanuit Mexico ingevoerd in Spanje, verspreid over botanische tuinen in Europa en vervolgens in de 17e eeuw ook in ons land verwilderd. De bloemen zijn over het algemeen wit maar er is ook een variëteit met paars/blauwe bloemen. Nectar en stuifmeel trekken veel insecten. Bijen, hommels en zweefvliegen zijn er dol op. De plant is daar niet van afhankelijk want vaak vindt zelfbestuiving plaats al voordat de bloemen open gaan.

De volksnamen Duivelskruid en Dolappel duiden op een geschiedenis met een grote rol voor geloof en bijgeloof. Doornappelblad gemengd met tabak werd gerookt en dat had een bedwelmend effect. Zalf van Doornappel op gevoelige plekken kon grote opwinding en hallucinaties tot gevolg hebben. Vrouwen “beleefden” dat ze konden vliegen en gemeenschap hadden met de duivel. Als ze na foltering bekenden, wachtte de brandstapel. Om het vuur draaglijk te maken kreeg de heks soms een drankje met hetzelfde gif. Doornappel, kijken is veilig.

[ssba-buttons]