Kleine pimpernel
Een zeldzame verschijning, maar in Zuid Limburg en langs de grote rivieren kun je hem toch wel regelmatig aantreffen. Op hellingen vooral. Kalkrijke grond heeft de voorkeur en bij bemesting of beweiding verdwijnt de Kleine pimpernel op den duur. In de duinen bij Beverwijk schijnt ook een plek te zijn waar hij al heel lang groeit. Bij onderzoek van bodemlagen zijn stuifmeelkorrels gevonden die er op duiden dat de plant daar 800 v Chr. al voorkwam. Standvastig mag je wel zeggen.
De bloei is niet uitbundig. De groenige bloemen staan in een soort bolvormige tros gegroepeerd. Geen geur en geen nectar. Bestuiving door insecten is er niet bij. De wind zorgt daarvoor en dat is bijzonder voor een lid van de rozenfamilie. De mannelijke en de vrouwelijke bloemen bloeien na elkaar. Zo wordt kruisbestuiving bevorderd.
Bloedkruid werd hij ook wel genoemd. Dat zou te maken kunnen hebben met de bloedstelpende werking die eraan wordt toegedicht. Middeleeuwse soldaten dronken voor de strijd een aftreksel van de plant in de verwachting dat opgelopen wonden dan minder zouden bloeden. Jong blad werd wel gebruikt in salades. De smaak zou nootachtig zijn en wel wat weg hebben van komkommer.
Joost Kievit
